03-02-2016
Όταν το «πολύ» είναι «λίγο»

Είμαι  μαμά,

Και αγαπάω, προσέχω, προστατεύω, συγχωρώ, φροντίζω, τα παιδιά μου. Ζω γι' αυτά και αγωνίζομαι κάθε μέρα για να τους παρέχω όσα περισσότερα μπορώ. Είμαι μαμά και θέλω τα καλύτερα γι' αυτά. Όμως είμαι και «εγώ», ο εαυτός μου δηλαδή. Με τις αδυναμίες μου, τα νεύρα μου, τις ανασφάλειες μου και τις εκρήξεις μου. Κι αυτά με κυριεύουν περισσότερες από μία φορά την εβδομάδα. Και εκείνες τις στιγμές αισθάνομαι πως ότι κι έχω κάνει δεν είναι αρκετό, γιατί μόνη μου το έχω ακυρώσει.

Είμαι εργαζόμενη,

Και αγαπάω τη δουλειά μου, προσπαθώ, αγωνίζομαι καθημερινά, σκέφτομαι τα βράδια και ξυπνάω με καινούργια σχέδια τα πρωινά. Όμως είμαι και «εγώ», δηλαδή ο εαυτός μου. Και πολλές φορές αισθάνομαι πως σ' αυτό το περιβάλλον που ζούμε η δουλειά μου πέφτει σε μια μαύρη τρύπα. Πως ο κόπος μου πάει εντελώς χαμένος αφού δεν μεταφράζεται πάντα σε χρήμα ή το χρήμα δεν είναι αρκετό. Πως η δημιουργικότητα μου στερεύει και οι δρόμοι στενεύουν μάθε μέρα. Κι έτσι χάνω την όρεξη μου και εκεί που πίστευα πως είμαι πολύ καλή, αισθάνομαι μέτρια.

Είμαι νοικοκυρά,

Και λατρεύω τα καθαρά σπίτια, τα φρεσκοσιδερωμένα σεντόνια, τα φρεσκομαγειρεμένα φαγητά και τα κυριακάτικα τραπέζια. Τα κουτιά με τα σπιτικά γλυκά και αυτή τη μυρωδιά του μαλακτικού στα ρούχα. Όμως είμαι και «εγώ» δηλαδή ο εαυτός μου κι όλα αυτά στην καθημερινότητα με κάνουν πιο κουρέλι κι από τα ασιδέρωτα πουκάμισα. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να φωνάξω πόσο βαριέμαι, πόσο λατρεύω να τρώω έξω και να μην ανοίξω ξανά ποτέ κατσαρόλα. Κι όταν σκέφτομαι έτσι, νιώθω ότι αυτός είναι ο χειρότερος δρόμος για να χαλάσω την ατμόσφαιρα στο σπίτι μου, να χαλάσω την εικόνα στα παιδιά μου για το τι σημαίνει οικογένεια, θαλπωρή. Ότι σιχαίνομαι δηλαδή.

Είμαι γυναίκα,

Και μου αρέσει το καλό ντύσιμο, το κομμωτήριο, οι ακριβές κρέμες, οι τσάντες, τα spa. Ονειρεύομαι εκείνη τη walking closet των ταινιών και τα παπούτσια της επόμενης σεζόν. Φαντάζομαι ότι αυτό το καλοκαίρι, άντε το φθινόπωρο θα καταφέρω να πάρω τις φίλες μου και να πάμε ένα ταξίδι για shopping στο Λονδίνο. Και μετά θυμάμαι πως είμαι μαμά, εργαζόμενη και νοικοκυρά και δεν έχω τον απαραίτητο χρόνο για να ταΐσω τη ματαιοδοξία μου. Και επιστρέφω στην πραγματικότητα.

Μαμά, εργαζόμενη, νοικοκυρά και γυναίκα και σύζυγος-που το ταυτίζω με το γυναίκα. Κι όλα αυτά είμαι «εγώ» με τα καλά μου και τα ελαττώματα μου. Και φαντάζομαι ότι σαν κι εμένα νιώθουν και κάτι εκατομμύρια άλλες γυναίκες. Και επιστρέφω στην πραγματικότητα που λέει πως όλα αυτά ναι, είμαι «εγώ», ο εαυτός μου δηλαδή. Κάνω ότι μπορώ και συνεχίζω να είμαι όρθια. Και αν καταφέρνω να είμαι καλή έστω στο 50% όσων θέλω να κάνω τα έχω καταφέρει. Και δίνω κι ένα ελαφρυντικό στον εαυτό μου. Ότι βάζω πολύ ψηλά τον πήχη και τα κάνω όλα λάστιχο. Και μέσα σε αυτό τον κυκεώνα σκέψεων, αναλύσεων, αυτοκριτικής και υποβιβασμού υπάρχει μια φωνούλα που χωρίς πολύ ανάλυση αλλά με μεγάλη διαίσθηση και διορατικότητα με φέρνει στην πραγματικότητα. «Μαμά, μη στεναχωριέσαι για όσα δεν προλαβαίνεις να κάνεις. Δεν είναι όλα τα πράγματα σοβαρά...». Και επαναφέρω τον εαυτό μου και τη σκέψη μου στη σωστή βάση. Και το λίγο μερικές φορές είναι πάρα πολύ.

Αφιερωμένο σε όλες μου τις φίλες μαμάδες, νοικοκυρές και σκληρά εργαζόμενες

 

Κατερίνα Βουρλάκη