15-02-2016
Συγχαρητήρια! Ορίζετε τον θάνατο μας

Από την Κατερίνα Βουρλάκη

Έλλειμα, ΑΕΠ, spreads, δείκτες τιμών, limit down. Δεν θυμάμαι άλλα. Νούμερα, λέξεις που έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητας μας. Αυτής που έχει αλλάξει τόσο δραματικά τα τελευταία χρόνια. Μόνο που κάπου πίσω από τα αρτικόλεξα και τις οικονομικές ορολογίες κρύβονται και άνθρωποι. Και κάπου αισθάνομαι σαν αυτό να μη γίνεται αντιληπτό. Κάπου αισθάνομαι ότι κάποιος θα έρθει μια μέρα και θα μου πει «είσαι το Νο 2.787 και χρωστάς τόσα...». Και δεν μ' αρέσει καθόλου να νιώθω Νούμερο (γενικώς)! Και οκ το καταπίνω κι αυτό γιατί στο τέλος της ημέρας είμαι ένα νούμερο ανάμεσα σε 10.000.000 άλλα που λέγονται Έλληνες. Ωστόσο, πόσο Νούμερο μπορεί να νιώσει κανείς και να το αντέξει; Μήπως υπάρχει ένα limit down σ' αυτό και δεν το έχουμε βρει ακόμη; Γιατί αν ήμουν μονάδα στο χρηματιστήριο πιστεύω ότι θα είχα αποσυρθεί. Αλλά στη ζωή δεν έχω επιλογή. Πρέπει να μείνω και να παλέψω. Αλλά με τι και με ποιόν; Το σίγουρο είναι ότι θα παλέψω χωρίς όπλα γιατί μου τα πήρανε. Και οκ στη δουλειά μου  να παλέψω, μπορεί και να το αντέξω. Με την υγεία μου όμως τι μπορώ να κάνω; Με την υγεία των παιδιών μου τι μπορώ να κάνω; Κι όλο θυμώνω, κι όλο εκνευρίζομαι και νιώθω μια ματαιότητα. Ειδικά όταν πρόκειται για την ΥΓΕΙΑ. Το σημαντικότερο αγαθό. Και σ΄αυτό το κομμάτι απαιτώ να νιώθω άνθρωπος και όχι Νούμερο!

Διάβασα σήμερα ένα άρθρο σχετικό με τα περιστατικά της γρίπης που βρίσκεται σε μεγάλη έξαρση το τελευταίο διάστημα και αναμένεται αν κορυφωθεί μέχρι το τέλος του μήνα. Να σας θυμίσω ότι το 2010-2011 (ακόμη αρχή της κρίσης) καταγράφηκαν στην Ελλάδα 370 περιστατικά γρίπης και τα 180 κατέληξαν. Η κατάσταση φέτος τείνει να μοιάσει μ' εκείνη τη χρονιά. Μόνο που φέτος έχουμε μόλις 440 κλίνες ΜΕΘ σε όλη τη χώρα και φέτος 1 στους 3 ασθενείς με γρίπη έχει ανάγκη από μονάδα εντατικής θεραπείας. Ανάμεσα στους φετινούς ασθενείς 19 παιδάκια ηλικίας 9 μηνών έως 16 ετών. Πέντε από αυτά χάθηκαν. Κι εμείς μιλάμε πάλι με νούμερα...

Διακόσια κρεβάτια στις εντατικές παραμένουν κλειστά! Οι ασθενείς δεν φτάνουν έγκαιρα στα νοσοκομεία προφανώς για οικονομικούς λόγους. Οι εργαζόμενοι λιώνουν στα νοσοκομεία για να εξυπηρετήσουν τον κόσμο που μπορεί να περιμένει ακόμη και 7(!) ώρες για να τους δει ένας γιατρός. Και το Υπουργείο Υγείας που πριν από λίγους μήνες υποσχόταν να προκηρύξει διαγωνισμό για Νοσηλευτικό Προσωπικό αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέμα μόλις την περασμένη εβδομάδα. Υποθέτω ότι ήταν πιο σημαντικό να βολευτούν σε καίριες θέσεις οι απολυμένες καθαρίστριες, με τις οποίες δεν έχω απολύτως τίποτα και χαίρομαι πολύ για την αναβάθμισή τους σε στελέχη υπουργείων, αλλά λυπάμαι πάρα πολύ γι' αυτή την κατάντια μας. Που δηλαδή μία χώρα που καταρρέει δεν έχει την κοινή λογική να βάλει ούτε καν προτεραιότητες και αφήνει τα παιδιά της-που πλέον είναι ελάχιστα-να πεθαίνουν από τη γρίπη γιατί δεν υπάρχει μία Μονάδα Εντατικής.

Οπότε, ανάμεσα στα άλλα που με κάνουν να νιώθω τελείως νούμερο, έρχεται να προστεθεί και αυτό. Αυτό, το πιο σημαντικό!!! Άνθρωποι δύο ταχυτήτων σε όλα τα επίπεδα. Όσοι έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν μία ιδιωτική ασφάλεια μπορεί και να σωθούν. Όσοι δεν έχουν ιδιωτική ασφάλεια-κι ας πλήρωναν το ΙΚΑ 30 χρόνια-μπορεί και να πεθάνουν γιατί δεν υπάρχει ένα κρεβάτι να ξαπλώσουν και ένας γιατρός για να τους δει. Πόση ξεφτίλα ακόμη...

Λοιπόν, κύριοι και κυρίες Κυβερνήτες, είναι γεγονός και το συνειδητοποίησα. Ελέγχεται τη τσέπη μας, τη σκέψη μας, τη ζωή μας ολόκληρη. Συγχαρητήρια, ελέγχετε και το θάνατό μας...