21-03-2016
Κλαίγοντας για ένα μπουκάλι μπύρα

Της Κατερίνας Βουρλάκη

 

Διάβασα άρθρα, αναρτήσεις στο facebook, συγκινητικά μηνύματα. Έκλαψα και η ίδια. Θαύμασα τη σκηνοθεσία, τη μουσική και την έμπνευση. Στο τέλος κόντεψα να ξεχάσω το προϊόν. Μια μπύρα, που έκανε την Ελλάδα να πλαντάξει στο κλάμα. Μια μπύρα! Που στην πραγματικότητα θα έπρεπε με κάθε της γουλιά να δίνει μόνο χαρά και δροσιά. Απολαύστε υπεύθυνα. Κι όμως. Οι υπεύθυνοι αυτής της διαφήμισης στόχευσαν σε κάτι πολύ ανθρώπινο. Το συναίσθημα. Τη σχέση κόρης - μπαμπά. Την οικογένεια. Παλιά καλή συνταγή που αν καταφέρεις να βρεις τις σωστές αναλογίες έχεις σίγουρη επιτυχία. Και ύστερα εμείς το κοινό. Που μες την τσίτα και το άγχος αναζητούμε με τρέλα λίγη εκτόνωση. Έναν ήρωα, ένα συναίσθημα για να πλαντάξουμε στο κλάμα. Να αντιδράσουμε έστω και με μία διαφήμιση. Έναν Παντελίδη για να θρηνήσουμε. Τον τόπο ενός δυστυχήματος για να αφήσουμε λίγα λουλούδια. Αφού σε όλα τα άλλα σηκώνουμε το κεφάλι ψηλά και περνάμε την καθημερινότητα πιστεύοντας πως όλα είναι κανονικά.

Αφού σε όλα τα άλλα δεν έχουμε το δικαίωμα και το χρόνο να ξεσπάσουμε, ας ξεσπάσουμε πάνω σε ένα μπουκάλι μπύρα που μιλάει για όλες αυτές τις αξίες που μας κρατάνε ακόμη ζωντανούς. Την αγάπη, την οικογένεια και τις ανθρώπινες, αληθινές σχέσεις. Δεν υπάρχει Superman για ήρωας στην Ελλάδα. Οι παλιοί δικοί μας υπερήρωες έχουν χαθεί και νέοι δεν πρόκειται να εμφανιστούν με το λάβαρο καμίας επανάστασης. Γι' αυτό απολαύστε υπεύθυνα και κλάψτε ελεύθερα. Βάλτε τη διαφήμιση να παίζει συνεχόμενα και αφήστε τα δάκρυα να κυλήσουν άφοβα. Είναι λυτρωτικό.